Aapjes kijken #2

Weet je nog? Vriendje en ik in Vietnam, aangekomen op Monkey Island en klaar voor de wandeling naar de apen, uhu….

Voordat we vertrokken voor de wandeling regelde ik nog even snel een taart als verrassing voor de verjaardag van mijn vriend. Jarig op dit eiland, gave plek dacht ik zo! Samen met een man of acht uit onze groep begonnen we aan de zware wandeling naar de andere kant van het eiland. Mijn vriend en ik waren de laatste van de groep, we deden lekker rustig aan, genoten van het uitzicht en mijn vriend als echte fotograaf maakte van elk mooi plekje wel een foto.

f1806147

Na ongeveer drie kwartier klimmen en glibberen (net Expeditie Robinson) kwamen we uit op een prachtig strand. En HUH daar stond de rest van de groep ineens tussen de apen, nootjes te voeren aan die kleine vriendjes. Het ging dus wel om echte apen!!! Wisten wij veel…Zonder er over na te denken stonden wij er zelf ook tussen. Misschien denk je: is dat niet een beetje dom, wilde beesten voeren? Ja, zo zou ik er ook over gedacht hebben. Ik denk namelijk altijd over dat soort dingen na en zou het, als ik de tijd had gehad om er over na te denken, nooit hebben gedaan. Maar omdat we zo spontaan tussen de apen stonden ging het zo snel. Tiger deed er schijnbaar ook niet moeilijk over, dus we deden vrolijk mee.

DSC05314

De apen werden al wel een klein beetje vervelend, maar ach vechten om het voer leek logisch. Mijn vriend stond heel dichtbij een aapje en dat zag er zo gaaf uit, dat moest op de foto. Ik pakte de goede camera, ging door mijn knieën, nam 1 prachtige foto en toen….. HAP! ‘AAAAAAAH’, een aap had me gebeten, zo in mijn lovehandle, MIJN lovehandle. Overigens heb ik de hele aap nooit gezien, maar in zo’n omgeving kan je er vanuit gaan dat het een aap was. Totale chaos, schoenen vlogen door de lucht om de apen weg te jagen en ik schoot uit paniek alle kanten op. Mijn vriend had geen idee wat er gebeurd was en stond zich nog druk te maken om zijn camera, die vloog gelukkig nog niet door de lucht. Een aantal mensen hadden de aap aan zien komen, maar hadden natuurlijk geen idee wat het schattige beestje van plan was. Kwam ik door te bukken in zijn territorium? Of vond hij me gewoon een heel erg lekker hapje. Heel even keken we naar de wond, een beetje pijnlijk maar ik was vooral de weg kwijt door de schrik. En de hele groep met mij, iedereen wilde zo snel mogelijk weg van die plek.

Daarna ging alles op de automatische piloot, ik weet er weinig meer van, behalve dat er als een dolle vandoor ging. Ik wilde weg van die apen en weg van de mensen die allemaal vroegen hoe het met me ging. Heel lief, maar een gevoel van schaamte bevloog me. Mijn vriend kon me niet eens bijhouden. De tocht waar we de heenweg drie kwartier over deden deed ik nu in een kwartier, ik ging als de brandweer! De adrenaline denk ik….

Vanaf toen kwam het besef en ging ons brein in de regelstand. Dokter bellen, thuisfront bellen, verzekering bellen. We zaten op een ‘onbewoond’ eiland en het plan was om daar nog twee nachten te blijven. Eerste zorg was om de wond te ontsmetten. Ik herinner me nog goed dat ik huilend onder de douche stond, bijkomend van het afgelopen uur. Alles kwam er even uit.

DeIMG_8821 dokter gaf overigens aan dat een rabiës prik niet nodig was. Gewoon goed schoonmaken en that’s it. Onduidelijk, het internet zei heel wat anders. We besloten de reisverzekering te bellen en die arts leek iets meer geschrokken. Hij gaf aan dat ik binnen 24 uur naar een ziekenhuis moest om een prik te halen. Vanaf toen heb ik de telefoon overgedragen aan mijn vriend, want ik kreeg er helemaal niets meer van mee. We werden heen en weer geslingerd tussen wel of niet vertrekken. Tiger gaf aan dat hij al zo vaak gebeten was, en dat er niets aan de hand was, trots liet hij allerlei littekens van beten zien. Maar goed, zijn lichaam is dan ook wel iets meer gewend dan onze tere westerse lijfjes. Wat als die aap rabiës had, apen gaan zich gek gedragen van rabiës, past die beet niet perfect in dat gedrag? Als je er over na denkt is het ook wel erg bizar dat een gids al tig keer is gebeten door een aap en ons niet even voorbereid op de groep apen die we zouden gaan ontmoeten die dag.

De verzekering drong aan om naar het ziekenhuis te gaan en later die avond belde mijn eigen huisarts terug om te vertellen dat ik toch maar naar het ziekenhuis moest gaan. Het zat haar niet lekker en had het uitgezocht: in Vietnam bleek het aantal met rabiës besmette apen het hoogst ter wereld. Enig! Ik was vooral teleurgesteld dat de pret op het eiland voorbij was, hetgeen waar we zo naar hadden uitgekeken en met verdriet cancelde ik de taart. Ook al was ik liever niet vertrokken, wanneer de aap die je bijt rabiës heeft is het zo goed als zeker dat jij het ook krijgt. Plus dat rabiës eigenlijk altijd de dood tot gevolg heeft maakte mij er niet veel geruster op. Het zekere voor het onzekere genomen dus….We maakten het besluit de volgende ochtend te vertrekken, gelukkig kon er een boot voor ons geregeld worden. Daaag Monkey Island, daaag k*taap!

Na twee lange boottochten stapten we in de voor ons geregelde taxi. De chauffeur liepen we lachend tegemoet, hij stond namelijk al klaar met een bordje met de juistgespelde veel te lange en ingewikkelde achternaam van mijn vriend. Dit gaat in Nederland zelfs altijd nog fout. Nog een paar uur en we zouden rechtstreeks worden afgezet bij de dokter in Hanoi.

Aangekomen bij de dokter bleek de arts een stugge Fransman, die liever helemaal niets zei. En ik had juist zo veel behoefte aan wat geruststelling en uitleg….een grapje kon nog wel gemaakt worden. Toen ik hem vroeg of ik mensen om me heen kon besmetten (dus vooral mijn vriend) zei hij: ‘Only if you bite him…’ Nou fijn, daar kon ik het mee doen. Na het bestuderen van de wond, wat onverstaanbaar gebrabbel en natuurlijk de eerste rabiës prik kon ik alweer gaan. Ik kreeg een boekje mee met de precieze dagen dat ik een prik moest halen, dag 0, (deze had ik net gehad), dag 3, dag 7, dag 14 en 28. De eerste drie zouden nog tijdens de vakantie zijn.

IMG_8820

Toen we het tochtje naar Halong Bay boekten hadden we ook al een tripje naar Sapa, het hoogland in het noorden van Vietnam, geboekt. En dit wilden we natuurlijk wel doorzetten. Met veel moeite werd geregeld dat er een spuit beschikbaar was in een kliniek in Sapa. Daar zouden we dus wel weer verder zien. Vanaf toen kwam wel het echte besef dat de onbezorgde vakantie voorbij was. Steeds ergens een spuit moeten halen gaat niet zo soepel in het buitenland. De dag van de spuit, draait om die spuit. Afijn, dat waren zorgen voor morgen, of eigenlijk overmorgen. Enigszins gerustgesteld, maar met toch nog een hoop vragen vertrokken we naar ons hotel in Hanoi, waar we een dag en nacht zouden doorbrengen. Die ene dag in Hanoi was de verjaardag van het vriendje! Hiep hoi, toch nog een beetje feest, met taart en ontbijt op bed!

——> Wordt vervolgd (met het laatste deel!)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s