Aapjes kijken #3

Gebeten door een aap op Monkey Island, bekomen van de grootste schrik en de eerste rabiës prik gehad in Hanoi. Na het vieren van de verjaardag van het vriendje reisden we door richting Sapa, het hoogland van Vietnam.

In Sapa was het plan twee dagen te gaan hiken, inclusief een homestay (een overnachting bij iemand thuis). Uiteraard was mijn apenverhaal het verhaal van de dag en iedereen wilde weten waarom wij de volgende dag eerder weg moesten. We konden helaas dus maar een dag van de prachtige hike in het hoogland genieten, maar dat was al genoeg, wat een gave natuur en bijzondere mensen.

_MG_7543

De volgende dag werden we achterop twee brommers weer terug gebracht naar een plek waar we een taxi konden pakken. Als ik niet doodging aan rabiës dan wel tijdens deze tocht op de brommer dacht ik, horror was het. Ogen dicht en verstand op 0, zoiets. Ik zag diezelfde angst ook in de ogen van het vriendje. Hobbelend over de zandpaden en veel te hard scheurden we door de bergen. Na een tocht van een uur, stond de taxi voor ons klaar. De beste man kon geen woord Engels, maar hij wist waar we heen moesten dus dat kwam vast goed. Of niet…

Na een flinke tocht waren we aangekomen bij het ‘ziekenhuis’, maar de deur zat op slot. Tjah en dan? Een taxichauffeur die geen Engels kan en een angstige Sas, omdat ik toch echt die prik die dag moest krijgen. Die rabiës prik ligt niet zomaar in elke kliniek. Na wat heen en weer gebel met de eerste kliniek in Hanoi bleek dat het ziekenhuis een lunchpauze van 2,5 uur kende, nogmaals welkom in Azië. Via de kliniek was inmiddels ook onze taxichauffeur op de hoogte van wat er aan de hand was en met wat gebaren over en weer kwamen we zover dat hij met ons mee ging lunchen. Eenmaal weer bij de kliniek teruggekomen leek ik wel in een stripboek te zijn beland. Schoenen moesten uit, vieze slippertjes aan. En daar kwam de arts, klein, wit vies gewaad en een bril met enorme jampotglazen. Verstrooide professor. Vast een beste man, maar ik had niet heel veel vertrouwen in de hele setting. Kwam uit die oude vieze koelkast hetgeen wat in mijn arm werd gespoten? Stond die koelkast ’s nachts wel aan? Zijn die spuiten wel schoon? Toch maar vertrouwen hebben in professor Barabas, want echt een andere keus had ik niet! Eenmaal terug in het hotel was ik moe, heel moe. Ik sliep van zes uur ’s avonds tot de volgende ochtend. Dat had ik duidelijk even nodig.

Met twee spuiten in mijn lichaam en drie ‘vrije’ dagen, of terwijl geen spuit, genoten we van onze laatste dagen in Vietnam. Op dag 7 zouden we weer terug zijn in Bangkok en mochten we daar dus op zoek naar een ziekenhuis.

IMG_8924

Eenmaal in Bangkok besloten we dat we wel even een wat duurder hotel verdiend hadden, om de vakantie toch nog enigszins positief af te sluiten, een hoge uitzondering na 3,5 week low budget! Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis in Bangkok wisten we niet wat we meemaakten. Wat een luxe! Overal vloerbedekking, een Starbucks op elke verdieping en loungebanken waarop je de hele dag kon vertoeven. Vol vertrouwen was ik dus dit keer, even een prikje halen en wegwezen. Niets bleek minder waar, eenmaal bij de arts aangekomen, een fijne man die goed Engels sprak, bleek dat die lieve Franse arts in Hanoi vergeten was te vertellen dat ik ook een shot Immunoglobuline nodig had. Een middel dat het virus als het ware omkapselt en terugdringt. De plek waar ik gebeten was bleek gunstig, omdat het nog een lange weg te gaan had naar je hersens. Je nek is bijvoorbeeld heel gevaarlijk.

Het middel dat ik niet had gehad moest binnen 7 dagen toegediend worden, ik zat dus net op het randje. Jammer, ik dacht bij de Franse westerse arts in goede handen te zijn, maar mijn onderbuikgevoel bleek juist, ik ging al weg met een rotgevoel. Wel grappig dat je zag dat de arts in Bangkok alle informatie op zocht op internet, op de site van de Wereld Gezondheids organisatie. Waarom hadden wij daar niet aan gedacht!

Ook deze arts hield van een grapje, het middel dat ik nodig had is heel duur en redelijk zeldzaam omdat het van bloed van mensen komt. Ik mocht ook voor de paardenversie kiezen, maar dat leek hem zelfs onverstandig. Hij twijfelde alleen of het juiste middel er nog was, omdat er die week een zoals hij zei ‘big guy’ geweest was. En de hoeveelheid die je nodig hebt gaat op gewicht. Hilarisch! Gelukkig was er nog genoeg en een stevige Thaise zuster (die zie je daar niet zo veel) nam me mee voor de prik. Of ik wel eerst even af wilde rekenen, hopla 750 euro armer.

De simpele rabiësprikjes waren schatjes ten opzichte van deze. De wond moest ‘opengeschuurd’ worden en het middel werd rondom de wond in gespoten. Erg pijnlijk en ook ik ben niet de kleinste dus ik had ook een aardige dosis nodig. Toen ze maar niet leek te stoppen zei ik klagend tegen de zuster ‘Yes I am a big girl’. Haar te grappige reactie was: ‘No worries, me to!’ Lol op de ziekenhuisvloer!

Twee uur later stonden we weer buiten, een ervaring rijker. Blij dat ik de volgende prikken gewoon in Nederland kon halen. De grap was wel dat het in Nederland nog niet eens zo soepel ging, ik werd van het kastje naar de muur gestuurd, want zo ongeveer nergens hadden ze dit eerder meegemaakt. Uiteindelijk kon ik de twee prikken ophalen bij de apotheek en in laten spuiten bij de huisarts. Van de assistente die de prik moest zetten kreeg ik bij de laatste prik, hoe toepasselijk, een mooie jungle pleister om het leed een beetje te verzachten.

pleister

Uiteindelijk deed de immunoglobuline en de prikkenserie hopelijk zijn werk, kreeg ik netjes het meeste geld terug van de verzekering en kreeg ik te horen dat ik nog drie maanden de kans had om symptonen van rabiës te krijgen. Als ik met oud en nieuw nog geen rare oerwoudgeluiden zou maken, niet zou schuimbekken of baardgroei zou krijgen was ik veilig! Ik besloot dus dat als ik 1 januari 2014 nog in leven zou zijn, alles goed zou komen. Wel grappig dat ik in de drie maanden het verhaal wel 30 keer verteld heb, ik uiteraard de roddel in het bedrijf was (zij is toch dat meisje dat door die aap gebeten is) en ik met Sinterklaas goed werd beet genomen doordat ik mijn cadeautjes in een zak pinda’s moest zoeken. Nou nou wat een plezier! En op 1 januari 2014 viel letterlijk een last van mijn schouders, want dat had ongemerkt toch nog wel wat energie gekost.

De grootste grap is dat we bij het halen van de inentingen voor de tijd de vraag kregen: ‘Willen jullie ook een rabiës prik.’ Ons antwoord was luid en duidelijk: ‘Wie wordt er nou door een aap gebeten?’

Nu een jaar later schrijf ik het verhaal maar eens op. Lachen kon ik er altijd al om en samen met mijn vriend doe ik nog wel eens een aap na. Zou het een symptoom zijn???

Advertenties

3 gedachtes over “Aapjes kijken #3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s