Slaapzand

Reiskriebels, die heb ik eigenlijk altijd. Als er geen reisje gepland staat word ik onrustig. Zoals nu. Dit jaar hadden we maar twee weken vakantie. Ik zeg ‘maar’ omdat ik een paar verre reizen gemaakt heb waarbij ik minstens een paar maanden wegbleef. Iets met veel geld voor een ticket betalen, lang willen blijven. Krijg ik maar niet uit mijn hoofd. Anyway, twee weken, dat betekende dat we niet al te ver weg konden. Uiteraard kan dat wel, maar 10 uur vliegen voor een week of twee vind ik niet de moeite waard. Ik houd niet zo van vliegen. We kozen dus voor iets dichtbij huis dit jaar. En nee, niet Spanje of Frankrijk, want tjah, het moet wel een beetje gek bij ons. We kozen voor Marokko! Geen voor de hand liggende keuze, merkten we aan de reacties wanneer we dit vertelden. De reactie was meestal: ‘ow ja, dat kan ook’ of ‘verrassend!’. Die reacties was ik wel gewend toen ik een jaar of vier geleden aan mensen vertelde dat ik alleen naar Guatemala ging. Goed, heel veel gereisd, maar voor deze trip was ik, gek genoeg, een beetje zenuwachtig. Dit omdat we veel verhalen hadden gehoord over Marokko. Veel lastige verkopers, als vrouw alleen niet prettig etc. Ik was in ieder geval op het ergste voorbereid. Marrakesh, de stad waarvoor het 100% boekje al een tijdje op de stapel lag. Maar waarom niet gewoon twee weken naar Marokko en wat meer van het land zien? Zo gezegd, zo gedaan. Ticket geboekt en binnen 4 uur stonden we in een totaal andere wereld. Wat een bizar verschil! De eerste dagen voelde ik me echt beland in een sprookje. Zonder boze wolf en met lieve mensen, fijne sfeer en lekker weertje. Uiteraard waren die vervelende verkopers er wel, maar ik vond ze niet heel anders dan in andere landen….enige verschil was dat er in Marokko iets meer mannen dan vrouwen op straat lopen en ik waarschijnlijk de enige vrouw met blonde krullen in de omgeving was. Afijn, part of the deal. _MG_0287 We huurden een auto en scheurden het land door. In de steden met gevaar voor eigen leven, buiten de stad kwamen we alleen volgepropte taxi’s tegen en haalden we regelmatig een ezel in. Een van onze plannen was om een nachtje in de woestijn door te brengen. We lieten de stad en het Atlasgebergte achter ons en gingen langzaam op pad richting woestijn. Vanuit ons hostel bij de Todra kloof boekten we de ‘expeditie’ van 1 nacht naar de woestijn. ’s Ochtends liepen we nog enigszins gehaast een hike door het gebergte bij de Todra kloof en dronken we thee bij een nomaden gezin. In de middag reden we richting Merzouga. De plaats van waaruit we de woestijn in zouden trekken. Het was een enorm lange route door de middle of nowhere. We moesten zelfs nog een keer stoppen voor overstekende kamelen of eigenlijk dromedarissen (waarom iedereen ze dan toch kamelen noemt komt later nog wel). En uiteraard kwamen we dichtbij het dorp weer een mannetje tegen die ons probeerde te stoppen en voor geld ons de weg wilde wijzen. We bedankten deze man vriendelijk, lees: zijn hand zat nog klem tussen het door ons langzaam sluitende raampje (ik zeg het je, dit was niet de eerste keer dat iemand een hand naar binnen stak, zodat je niet verder mocht en kon gaan) en zochten zelf de weg richting het hotel. _MG_0511 De manier om richting het tentenkamp in de woestijn te gaan in Marokko is per kameel. Dat stond me eigenlijk steeds een beetje tegen. Te toeristisch en het arme beestje…. Alternatief bleek per four wheel drive, leek ons nou ook niet echt rustgevend dus dan toch maar per kameel. We lieten onze spullen achter in een hotelkamer in het dorp en namen alleen het hoognodige voor de nacht mee in onze rugzak. _MG_0523 Onze volledig in klederdracht gehulde gids ging samen met ons op pad. Ons betekende: wij en twee bleke Engelse dames, moeder en dochter, Jill & Jillian, jut en jul, bijzonder koppel. Eigenlijk heten ze allebei Jill maar dat was nogal ingewikkeld. Hoe verzin je het._MG_0529 Na een klein stukje wandelen naast de kamelen was het tijd om op te stijgen. Jill en Jillian slaakten een gilletje, wij lieten het gebeuren. Bijzondere ervaring, wat beweegt zo’n beest apart. Daar gingen we, de gids lopend met in zijn kielzog vier kamelen met Jill, Jillian, het vriendje en ik. Gevolgd door een hond. Prachtig plaatje. Heel even leek het comfortabel te zitten. Na een minuut of 20 dacht ik: ‘hoe ver is het eigenlijk?’ En na een uur dacht ik, ‘Nog drie uur????’ Hel. Ik weet niet of je ervaring hebt met kameeltje rijden (langer dan een uur), maar op een kameel zitten doet pijn, erg oncomfortabel. Een andere optie was er helaas nu niet, dus even doorzetten. Dacht ik. Jillian dacht daar anders over. Deze dame was al op leeftijd en na een uurtje kreunend en waggelend per kameel door de woestijn gaf zij aan haar voeten niet meer te voelen. Ook haar benen niet meer trouwens. De gids liet het kameeltje liggen en Jillian rolde van de kameel (klinkt raar he, de kameel) zo het zand in, want staan kon ze niet meer. Erg charmant gezicht. Onze gids was alleraardigst en probeerde haar rustig te krijgen met wat water. Wij zaten stiekem een beetje gniffelend op de kameel, omdat de hele situatie zo hilarisch was. Misschien waren we uiteindelijk wel een beetje geërgerd, omdat we hierdoor nog langer op dat beest moesten zitten. Maar uiteraard genoten we wel van de meest mooie zonsondergang, in de woestijn, met enkel zand. En bovendien, haast hadden we niet. DSC06273 Jillian besloot niet meer op de kameel te stappen en ging wandelend verder. Probeer je dat maar eens voor te stellen. Oude dame, zere botten, wegzakkend in het mulle warme zand. De tocht duurder dus ietsje langer, maar hey, nog langer van de zonsondergang en dat warme beestje onder je billen genieten. Het was laagseizoen dus gelukkig waren wij maar met zijn viertjes en heel af en toe zag je links en rechts van je een paar andere kamelen. Alleen op de wereld, een beetje dan. Na een uur of vier kwamen we aan bij ons tentenkamp. De kamelen kregen letterlijk een handrem, poot optillen, knie buigen en een touw er om heen. Iets met zielig…niet te lang over nadenken. _MG_0557 Uiteraard kent een tentenkamp in de woestijn geen luxe (of eigenlijk zijn die luxe kampen er wel maar die wilden we niet). Een toilet met een gordijntje ervoor en zelf een bakje water er doorgooien. Er was tenminste een toilet! Een bed waarvoor je al die dagen je lakenzak had meegesleept, maar hem dan net die nacht vergeet. Maar, I don’t care! We zaten midden in de woestijn, wat een gave plek! We kwamen in de schemer in het kamp aan, met in het midden van het kamp een grote tafel in het zand. Daar mochten we wachten totdat de gids en zijn handlanger (hij was al aanwezig in het kamp) ons eten klaar hadden gemaakt. Er sloot nog een Duits koppel met een Marokkaanse gids aan in ons kamp en het gezelschap was compleet. Het werd langzaam donker en na wat gezellig geklets keken we omhoog, sterren! Overal! En daar kwam onze gids met de meest heerlijke tajine die we aten in Marokko. Smullen, ver weg van de bewoonde wereld, onder de sterrenhemel. Weer zo’n mooi sprookje!_MG_0584 De gids van het Duitse koppel was een bijzondere man, hij klampte zich vast aan toeristen en reisde met ze mee, als een echte nomaad. Zonder er geld voor te vragen. Hij was een Marokkaanse dubbelganger van Michael Boogerd trouwens (zie foto, lijkt wel toch?). Zijn foto plaatsten we nog op de Facebook pagina van Michael zelf, geen reactie. Toch jammer. Toen de discussie op tafel kwam waarom men door heel Marokko het woord ‘kameel’ gebruikt in plaats van ‘dromedaris’ werd het interessant. Je kan namelijk overal ‘camel tracks’ boeken maar ze hebben allemaal maar 1 bult. Het simpele antwoord was: ‘Gewoon, omdat kameel makkelijker is’. Logisch! In de verte hoorden we trommels en dachten ‘blij dat we niet in dat kamp zitten’. Na een heerlijke maaltijd ging het kleine lampje bij de tafel even uit. Donker. Sterren, that’s it. Genoten voor tien. Toen het lampje weer aan ging, verrassingggg, de drie gidsen met trommel. Het begin van een raar uurtje. Trommelen en dansen zoals de Berbers dat doen. Geluiden als ‘RRRRRRR’ ‘NTZZZZZZ’ vlogen door de woestijn. Probeer het maar eens heel hard na te doen, niet in het openbaar uiteraard. Nogal gek. Ze dansten ook de ‘kamelendans’. Toen we naar het geheel stonden te kijken was het een tikkeltje surrealistisch, zo keken we elkaar ook aan ‘is dit echt?’ Bovendien bleef het geen schouwspel, we moesten meedoen. Trommel in je handen en gaan, dansen tot in de late uurtjes. Of niet. Na een uurtje raar doen vonden we het wel mooi geweest. Tijd voor dat lekkere zandigere bedje! Zou Jillian over kamelen dromen, en hoe ze morgen eigenlijk terug moest komen? En zou Klaas Vaak nog langs komen met wat meer slaapzand? Ons sprookje Duizend-en-een-nacht. Slaap lekker! _MG_0583 Fotografie: Gijs Roerdinkholder

Advertenties

3 gedachtes over “Slaapzand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s